آخرین باری که تنها بودم ،

16 بهمنِ بیست و هشت سالِ پیش بود که داشتم رحمِ مادر رو ترک می­کردم.

دیگه تنها نبودم

تا این روزها.

تنهایم این روزها.

این روزها تنهایم.

خیلی تنهایم این روزها.

امروز خیلی تنهایم.

بیست و هشت سالِ پیش ،

این تنهایی به خاطر یک اتفاق بود

و امروز

این تنهایی به خاطر یک انتخاب.

خدا رو شکر که خدایی هست که برایم خدایی کنه.

تنهایم

و کمی

خاک آلود.

                                                                                               س.عمید

-تا چند می شمری؟

-نمی شمرم!

-اینجوری که نمی شه چشم گذاشت.باید بشمری تا من یه جا قایم شم.

-نمی شمرم!قایم موشک بازی نمی کنم که.

-آها!پس داری گریه می کنی.

-نخیرم!هیچم گریه نمی کنم.

-ا...!!اگه راست می گی پس چرا اینجوری وایسادی؟

-دارم می شمرم!

-دروغ گو!تو که گفتی بازی نمی کنی.

-هیچم دروغ نمی گم!بازی ام نمی کنم!فقط می شمرم!

-چی رو؟

-...

-دیدی الکی می گی!

-دارم مامانم رو می شمرم!

-مگه چند تا مامان داری؟

-یکی!

-؟

-می خوام ببینم مامان چند تا بوده بعد شده یکی!

-مگه چند تا بوده؟

-آره!خودم دیدم.

-کجا؟

-پیش بابا!

-...

-دو تایی رو دو تا تخت.

 دو تا آقا دو تاییشون رو آوردن.

-...

-بابا یکی بود!

-...

-مامان چند تا!

 پا اینوریش و اون دست النگوییش یکی .

 موهاش و چشم هاش...چشم هاش نه!چشمش.آخه یه چشمش نبود.با این دوتا...

 راستی...

 مامان تو چند تاست؟

                                                                               سریر عمید